Spawanie metodą TIG

Spawanie metodą TIG
1głosuj
1 2 3 4 5
Dziękujemy za głos ten artykuł

Spawanie metodą TIG (141) (ang. tungsten inert gas) jest techniką spawania łukiem elektrycznym nietopliwą elektrodą wolframową w osłonie gazów nieaktywnych. W procesie spawania TIG połączenie otrzymuje się przez stopienie metalu elementów spawanych ciepłem łuku elektrycznego jarzącego się między wolframową elektrodą nietopliwą a spawanym elementem i przydanie materiału dodatkowego w osłonie gazu obojętnego lub mieszaniny gazów - obojętnego z redukcyjnym. Jest to najczystszy proces spawania łukiem elektrycznym.

Nietopliwa elektroda wykonana jest z wolframu lub stopu wolframu z metalami zmniejszającymi pracę wyjścia elektronów ( Tor, Lantan, Cyrkon, Cer) przyczyniając się do większej trwałości elektrody. Elektroda wolframowa jest twarda i krucha, należy uważać na giętkie odpowiedniki. Metodą TIG można spawać we wszystkich pozycjach ręcznie lub w sposób zmechanizowany, półautomatyczny lub automatyczny prądem stałym lub przemiennym. Metoda umożliwia łączenie większość znanych nam stopów metali, od najbardziej popularnych po stale wysokostopowe, żaroodporne, nikiel, aluminium, tytan , magnez, miedź oraz ich stopy. Zakres grubości materiałów spawanych, do których stosuje się metodę to od mniej niż jeden milimetr do kilkudziesięciu a nawet do kilkuset milimetrów, jednak najczęściej są to elementy o małej grubości wymagające dużej precyzji. W złączach grubościennych metodą TIG wykonuje się najczęściej warstwy graniowe (przetopowe).

Podstawowa różnica w stosunku do innych metod spawania polega na tym, że w metodzie TIG długość elektrody pozostaje przez cały czas niezmieniona i odległość pomiędzy uchwytem a elementem spawanym jest przez cały czas stała. Jest to najczystrza i najbardziej precyzyjna metoda nie pozostawiająca żadnych odprysków.

Wady i zalety spawania metodą TIG – nietopliwą elektrodą

Plusy:

  • wysoką jakość złączy spawanych, które są pozbawione niezgodności spawalniczych
  • łatwość obserwowania metody, co pozwala na kontrolę procesu podczas spawania
  • łatwość ustawiania parametrów i kontrolowania ich
  • brak rozprysku
  • możliwość wykonania połączeń zarówno z zastosowaniem spoiwa jak i bez

Minusy:

  • mała wydajność
  • wysokie umiejętności manualne spawacza
  • konieczność stosowania w większości przypadków osłony gazowej grani
  • konieczność dokładnego przygotowania brzegów łączonych elementów
  • możliwość przedostania się do spoiny wolframu w postaci wtrąceń poprzez niewłaściwe zajarzenie łuku oraz kontakt elektrody z ciekłym jeziorkiem spawalniczym.

 

Zastosowanie spawania metodą TIG – nietopliwą elektrodą

Metodą TIG można spawać z zastosowaniem prądu stałego jak i przemiennego. Wybór biegunowości prądu zależy od rodzaju materiału jaki chcemy spawać. Prąd stały stosowany jest do spawania wszystkich materiałów konstrukcyjnych, miedzi, tytanu oraz niklu i jego stopów. Proces spawania może być prowadzony przy podłączonej elektrodzie wolframowej zarówno do bieguna dodatniego (DC/+) jak i ujemnego (DC/-). Standardowo podczas spawania prądem stałym, biegun ujemny umieszcza się na elektrodzie wolframowej, co zapewnia mniejsze nagrzewanie elektrody i wydłużenie czasu jej pracy. Spawanie prądem przemiennym jest stosowane do spawania głównie aluminium oraz magnezu, ponieważ na powierzchni tych metali występuje trudna do rozbicia warstwa tlenków. Warstwa ta może zostać usunięta przez proces czyszczenia katodowego, który zachodzi wtedy, gdy biegun dodatni jest umieszczony na elektrodzie wolframowej. Dzięki zastosowaniu prądu przemiennego elektroda wolframowa nie przegrzewa się a proces czyszczenia katodowego przebiega przy każdorazowej zmianie biegunowości.

Opracował: espanto

Źródło: spawacz.pl

Komentarze

There is no comment

Zostaw komentarz

Podaj swoje imię
Wypełnij swoje imię
Wypełnij swój adres e-mail
WWW
Wpisz swój komentarz
Wprowadź powyższy kod captcha